ballada o próżności.

oddechu.

2012-02-18T20:09:00.000+01:00

The Knife - Live - Heartbeats

dzień dobry pani wyobraźnio.
jak zwykle doprowadziłaś mnie do rozpaczy.
do oziębłości i znieczulicy, moich wiernych przyjaciółek.
ból sprawiają same myśli.
boli całe ciało.
pogubiłam swoje części w różnych miejscach.
teraz wracam i zbieram.
'umysł tnie jak żyletka'
punkt odniesienia to pustka.
nie mogę odwrócić się ani w prawo, ani w lewo, bo nic nie widać.
perspektywa zagina się na miliony niedostępnych mi sposobów.
pozostaje mi stać w jednym punkcie. czekać.
czekać, aż sobie pójdziesz.
oddalisz się w mojej głowie na tyle, żebym mogła zrobić krok do przodu.
rzeczywiście, nie po omacku.
chciałabym wykraść się z mojej głowy
choć raz, na nocny spacer pozbawiony myśli.

we drink the fatal drops.

2012-02-06T20:57:00.000+01:00

James Morrison - Love is hard

myślę, że są rzeczy
pisane nam prosto z nieba.

zielone oczy spoglądające inaczej niż zwykle
stały się pokusą nie do oparcia
i zabrały mnie tam, gdzie obiecałam sobie już nie wracać..
świat się z objęć wymyka, po dywanie
delikatnie szeleszcząc.
stoję. stoję i czekam.
wśród dźwięków zapamiętanych z wczoraj.
chcę.
pierwszy raz chcę, żeby czas biegł szybciej.
odliczając minuty, hibernuję.
we własnym świecie pozwalam sobie na ucieczkę
tam gdzie nikt mnie nie znajdzie.
lubię nie przestawać myśleć
o tobie.
bo przecież
za wyobraźnię, mogę karcić siebie tylko ja...

rysa na duszy.

2012-01-30T18:31:00.000+01:00

Anouk - Lost

kiedyś obiecałeś mi, że nie znikniesz niczym pył
z oczu i z serca.
dałam się uwieść słowom, lecz zanim dotarło, że Ciebie nie ma tu,
zgubiłam się, gdzieś przed końca początkiem.
zamykam oczy, by nie czuć nic, ale zastaję istny kosmos.
w myślach świat jest zupełnie prostszy, rzeczywistość jest dopasowana do oczekiwań.
uciekam tam, nie jeden raz.
marnuję czas na marzenia, choć w zasadzie nie pozostaje mi nic innego. czas dłuży się i przeciąga,
a ja w oczekiwaniu na obietnicę bez pokrycia, czuję jakbym stała w miejscu.
jak w snach, kiedy chcesz przed czymś uciec, a nogi odmawiają posłuszeństwa.
bo serce pęka jak usta na mrozie. raz, dwa, trzy, kolejna namacalna rysa na duszy.

szeptem.

2011-11-05T02:32:00.000+01:00

Bon Iver - Stacks

są takie chwile, na które możemy czekać całe życie.
dla nich ono ciągle trwa, ma sens.
lecz kiedy cel wydaje się być coraz mniej osiągalny, tracimy determinację, ale nadzieja pozostaje ukryta gdzieś głęboko.
jej nie da się zabić, to ona łudzi nas do samego końca.
zamykam oczy i widzę taki piękny scenariusz.
w głowie wszystko wydaje się być takie proste i tak samo realne, jak to że nie dopuszczamy tego do naszej rzeczywistości.
ciężka rozkmina nad uczuciami.

być jak tlen.
widzieć, że beze mnie nic już nie będzie takie samo.
czuć, że mnie potrzebujesz, nawet tylko czasem.
mieć świadomość, że nie tylko ja tworzę tę bajkę.
szepnij mi do ucha, że jestem tą, na którą czekałeś...

kod. skrót myślowy.

2011-05-10T23:41:00.001+02:00

Agnes Obel - Falling Catching

coś mnie trzyma.
zamknęło się, a ja zapomniałam gdzie położyłam klucz.
nieużywane czynności zanikają,
a niewypowiedziane słowa nie mają miejsca.
nie działają.
bo nigdy w pełni nie jest tak jak chcemy.
to ten urok, tak sądzę.
zabiegam, bo wciąż na coś czekam,
nawet jeśli...
to uczucie, kiedy jesteś, a mam wrażenie, że Cię nie ma.
constans niepewności - tak bym to nazwała.

bo tak lepiej.

2011-02-19T22:48:00.001+01:00

Yiruma - If I Could See You Again

Czary.
Czary dzieją się, odkąd jesteś.
Wydają się tak niepozorne, a jednak najistotniejsze.
Każde mrugnięcie wypowiada zaklęcia.
Niedosyt... Ciągle go czuję. Nieważne jak zimna potrafię być, to już nie ma znaczenia,
bo wciąż uczę się poznawać wszystkie smaki,
a dzisiaj znowu poczułam Cię w kubku z herbatą.
Kulejąc idę przez dni tygodnia. ocierając się o Ciebie,
bo tak łatwiej, bo tak lepiej...

to co dobre.

2011-01-13T00:20:00.003+01:00

Feist- Intuition

wczoraj
widziałam ją w ciemności.
przemykała z palca na palec
wędrującym krokiem tańcząc,
uwalniając ze mnie coraz więcej ciepła.

pod bawełnianą krainą
skryła swoje oczy,
ale dała się usłyszeć
kiedy poczułam zziajany oddech gdzieś w okolicach skroni.

wtedy chciałam powiedzieć, że właśnie za tym tęsknię
kiedy codzień kładę się bez Ciebie.
że to tego zapachu i tego dotyku mam niedosyt.

lubię ciemność.
pokazuje prawdziwe oblicze
radości.
bo najlepsze w moim życiu, to Ty.

myślę, że mówię.

2010-10-19T23:31:00.000+02:00

Peter Gabriel - I think it's going to rain today

Spojrzała za okno. Przez szybę można było dostrzec nadchodzący chłód.
Kiedy sięgnęła po książkę z zakurzonej półki, dostrzegła, że to już jesień.
Czas parzenia herbaty i zakopywania się pod kołdrą w celu przejścia do innej rzeczywistości.
A przecież tak niedawno była jesień. Po niej zima, wiosna, lato przemknęły tak niezauważalnie, że znów się pojawiła.
Dom był pusty, telefon milczał, a komputer leżał nietknięty i z przerażeniem stwierdziła, że zapomniała jak brzmi cisza. Jak to jest leżeć i mieć czas na patrzenie w sufit i rozmyślanie nie nad tym co było, ani co będzie, tylko o tym co jest teraz. Co ma, a nawet nie zdążyła się nad tym zastanowić.
Jesień ma w sobie coś magicznego.
Tak jakby czas zatrzymał się, żeby coś przemyśleć.

Jest tyle rzeczy, które chciałabym powiedzieć, a nie potrafię. Zatrzymują się gdzieś na granicy przełyk-usta. Może wszystko potrzebuje czasu, żeby mogło zaistnieć? Tylko boję się, że mi go nie wystarczy.
Odkryłam, że najłatwiej jest się obrażać, mówić co mnie wkurza, ewentualnie co mnie smuci.
Ale co z tym, co daje mi uśmiech? Co ładuje moje baterie? Wbrew pozorom jest to dla mnie najtrudniejszy etap. Dziwne, prawda?
Mam takie myśli "Weź, daj spokój, nie rozczulaj się nad sobą."
"O takich rzeczach się nie mówi, takie rzeczy się wie." - serio?
Mimo wszystko chyba fajnie je czasem usłyszeć. I tu koło się zamyka.

Chciałabym, żeby dalej ogarniało Cię ciepło na myśl o mnie,
a temperatura nie spadała.
Choć generalnie nie wiem, nie znam się na tym.

2010-10-05T01:24:00.000+02:00

Blind Pilot - 3 rounds and a sound

Kiedy zastanawiam się, co jest moim ulubionym smakiem, mogę wymienić cukierki maczki, maltesersy, winogrona, coca-colę i usta. Kolejność losowa.
Ostatnio nawet przestałam lubić papierosy, co uważam za niebagatelny sukces, bo widać, nie tylko od tego dobrego potrafimy się uzależnić.
A ludzie?
Uzależnienie od drugiej osoby, można zaliczyć do kategorii uzależnień dobrych, czy złych? W jakim stopniu nam zagraża, a w jakim napędza do życia?
Bo w sumie wszystko jest ok, dopóki nie musimy podziękować sobie za współpracę.
Poza tym, czy można się uzależnić tylko w pewnym stopniu, niezupełnie do końca?

Biorąc pod uwagę moją kartę chorób, uzależniłam się razów - tak sądzę - trzy.
Od papierosów, coca-coli i od Ciebie.
I w zasadzie rzucam tylko jedno. Na szczęście.
Czasem zastanawiam się, co się roi w Twojej głowie, miło byłoby czasem to usłyszeć.
Nawet gdyby miała to być największa głupotka.
Chcę uniknąć zakłóceń na tej fali, bo to dla mnie bardzo ważna stacja.

Lubię patrzeć - o tym mogę w kółko. To jedyny zmysł, po utracie którego byłabym w stanie popełnić samobójstwo. Gdyby ktoś zbadał ile raz dziennie mrugam i poruszam źrenicami, byłoby tego dosyć sporo. Obserwuję wszystko, od pająka nad oknem, przebiegającego przez drogę kota, po każdy Twój ruch. Nie psychopatycznie, lecz w celach badawczych, tak sądzę. Uczę się reakcji.
Lubię chodzić w Twoich koszulkach, które sięgają mi do kolan, zwłaszcza w tej, która jest już przeze mnie przywłaszczona, lubię być i słuchać.
I lubię czuć, ogólnie czasem przesadnie.

Bo odkąd jesteś - ja sama nie wystarczam swojemu życiu.

męczy mnie męczy myśl.

2010-09-16T00:22:00.001+02:00

John Mayer - Stop this train

Z dnia na dzień wydaje się być coraz mniejsza, coraz mniej widoczna i znacząca. Być może to tylko strach kłębiący się w mojej głowie przed utratą czegoś co jest ważne, a może zwyczajna babska histeria.
Boję się różnych rzeczy - podświadomości, samotności, stabilności materialnej, ślimaków i ciem.

Czasem boję się, że kiedy leże z Tobą wieczorami, to Ty rano obudzisz się i już nigdy więcej nie będziesz chciał mnie przytulić.
Od tak, zwyczajnie stwierdzisz - no kurde nie-e.
A ja tak lubię , kiedy trzymasz mnie za rękę.
Dziwny ten "stanostan"... Aż samo narzuca się: -pogadajmy, no.- Ale po co?
Są dwa wyjścia, można poruszyć temat, wyjść na upierdliwca i już, albo się zrozumiemy, bądź też i nie. No, albo przemilczeć.
Przemilczeć można wiele spraw, cały czas udawać, że wszystko jest cacy ble ble ble i nic.
I tak źle i tak niedobrze. Kijowo, czuję się kijowo. Chętnie użyłabym wulgaryzmu, ale nie wypada.
Chcesz coś powiedzieć, to mów - prosta zasada. Tylko czemu tak trudna do realizacji?

Bo cała ta cisza tylko po to, żeby nie oberwać po głowie tekstem "ale o Ci w ogóle chodzi?".
Pojawia się również inna kwestia, jak długo można to powstrzymywać w sobie, póki ta bomba nie wybuchnie... ?

Dziękuję za uwagę, dobranoc.

babranie

2010-08-30T00:21:00.000+02:00

Melody Gardot - Les Etoiles

Nowa, czysta kartka czasem powodowała przeświadczenie o braku jakiejkolwiek myśli w jej głowie.

Kiedy byłam nad morzem, a zachód słońca, który był do obejrzenia jako jeden z obowiązkowych, romantycznych punktów każdego wczasowicza dane było mi sobie tylko wyobrazić, doszłam do wniosku, że nie tylko to jest najważniejsze.

Czasem wystarczyło wyjść na zewnątrz, wziąć głęboki wdech i poczuć, że jest dobrze.

Miłe chwile przeplatane gdzieniegdzie kaszlem, bądź jego napadami są kolejną zababraną kartką w mojej potarganej książce. To jedne z tych chwil, których nienawidzimy za to, że tak szybko się kończą.

Powrót do tej starej i szarej rzeczywistości, bywa czasem okrutny.

Kwestia przyzwyczajenia się do Twojej obecności tu, czy tam. Rano i wieczorem. Kiedy przeciągasz się na dzień dobry i ten zapach kiedy kładziesz się do łóżka, a teraz jego dotkliwie odczuwalny brak, wyrządza mi ogromną krzywdę.

Przyzwyczajenie. Jednych uspokaja, innych przeraża.

Dlaczego?

Bo rutyna niesie za sobą stagnację? Czy może stabilizację i bezpieczeństwo?

To już wszystko zależy. Jak zwykle. Ale ja się do niej cholernie przyzwyczajam i dobrze mi z tym. Ot co.

Bo chwilami zapominam.

Zapominam, że miałam o Tobie nie myśleć... przez chwilę.

Czasem tęsknię, nawet kiedy jesteś obok.

Taki… pakiet „na zapas”.

understanding chemistry.

2010-07-05T11:26:00.000+02:00

Adele - First Love

Czaruj.
Musisz, bo inaczej zniknie cała bajka.
Czasem wystarcza mi Twoje bycie. Ale jak mówisz, to też lubię.
Dobrze mieć w głowie pewność, że będziesz mówił same dobre rzeczy, ale niemiłe też trzeba, tych właśnie najbardziej się boję.
O magię trzeba dbać, ona musi być w każdej bajce. Z happy endem of course, tylko w takie się wierzy.
Wpięłabym sobie we włosy kokardkę, wsiadła na karuzelę i jadła cukrową watę, może wtedy zobaczyłbyś, że nie jestem taka zła.
Lubię patrzeć kiedy nie widzisz, kąciki ust same podnoszą się w górę, a środek robi się puchowy.
Tak działasz, nawet kiedy nie widzisz.
Najgorsze są noce kiedy piszę, w strachu, że nie wystarczam.
Też chciałabym zaczarować. Ciebie, zarzucić urok forever. Dodawać Ci do herbaty dzienną dawkę eliksiru na zakochanie.

Codziennie rano budzę się z nadzieją, że tak jest,
tylko muszę się szczypać, żeby nie rozmemłać się od środka.

transparentne myśli.

2010-06-15T00:36:00.001+02:00

Mat Kearney - Breathe in breathe out

Podążając jasną i zieloną aleją, wyciągnęła z torebki czarne okulary i papierosa.

Odpalając go zieloną zapalniczką, na sekundę odłączyła się od świata. Właśnie to lubi w tym najbardziej, pierwszy wdech, tego tak niezdrowego i ciepłego dymu.

Kiedy wędrował do płuc, w głowie już toczyły się krejzi wojny.

Myślała jak to jest mieć coś, albo żyć na 100 %? Chciała mieć coś tylko dla siebie. Chciała czuć, że należy tylko do niej.

Okulary były jej, papieros w prawdzie też, ale co z obcym ciałem, takim czymś, co ponoć ma też duszę?

Kiedy wiatr zaszeleścił, przemykając po długich liściach trawy, mimowolnie odwróciła głowę, żeby poczuć go na policzkach, upał dawał się we znaki. Można czuć ciepło, można. Można też czuć jego nadmiar i rozpływać się, ale słyszała, że wewnątrz człowieka też istnieje taka materia.

Przez okulary dojrzała go. Zbliżał się. Na horyzoncie pojawiła się wysoka, męska postura, podążająca w jej kierunku. Nie wiedziała, co przykuło jej uwagę, ale wpatrywała się w nią przez dłuższą chwilę. Wiedziała, że jest znajoma, że gdzieś już się spotkali. Papieros nadawał się już tylko do ugaszenia. Usiadła na ławce tuż obok i kontynuowała obserwację.

Czym ostrzejsze wydawały się kontury postaci, tym więcej szczegółów uporządkowywała w pamięci. Nie miała czym zająć nerwowych rąk, więc oparła je na kolanach i wpatrywała się w swój horyzont. Kiedy było już słychać nadchodzące kroki, zaczynała czuć jakieś emocje, jakby odzywało się w niej serce. Spoglądał w jej stronę z uśmiechem. Znamy się - pomyślała.

W momencie, gdy dotarł do niej zapach, oczy spoczęły na Jej twarzy, a kroki ustały, dotarło do Niej, że to właśnie to obce ciało z duszą. Całus w czoło na dzień dobry rozsiał w niej tyle ciepła ile tylko pomieściło się w jej wnętrzu, a kiedy dane było im się przytulić, przypomniała sobie, że to jej ulubiona czynność.

- Znowu paliłaś. – Tak wiem…

Wtedy wiedziała, że należy do niej, nawet najmniejszy dołeczek w policzku.

dzień jak co dzień.

2010-05-12T09:41:00.006+02:00

Sade - Be that easy

Wstałam dzisiaj, ot tak. Jak to zazwyczaj czynić powinnam.
Spojrzałam za okno, a tam deszcz, ale myślę sobie - przecież się rozpogodzi, tak jak wczoraj. Koniec świata jeszcze nie dziś...
Tak samo jak wczoraj, umyłam zęby, zjadłam śniadanie i pojechałam.
Tyle tylko, że dzień przerwały mi wydarzenia-niespodzianki.
Wypadki.
Dziennie w wypadkach ginie średnio 15 osób, a 160 zostaje rannych.. Nie lubię mieć pamięci do rejestracji.
Myślę sobie, na ile zdążyłam się już znieczulić? Jak bardzo przejeżdżam obok nich obojętnie.
Jadąc samochodem, "Jezus, znowu korek". Przejeżdżam i widzę scenę z filmu. Policja, straż, plus obowiązkowa grupka gapiów, bez których żadne wydarzenie nie ma racji bytu.
Wszystko pięknie ładnie, dopóki to nie dotyczy kogoś z twojego otoczenia. W tym momencie, film przestaje być filmem, jedziemy na jawie. Uświadamiasz sobie, że jednak złe rzeczy nie dzieją się tym obcym, tym dokoła,
a twoim bliskim również.
I jak to bywa, jedno stresogenne wydarzenie, niesie za sobą cały łańcuch podobnych zdarzeń. Na kobiety oddziałuje to niestety intensywniej.

Powinniśmy być przyzwyczajeni do straty tego, z czym się wiążemy, czy to fizycznie, czy mentalnie. A jednak przychodzi nam to najtrudniej ze wszystkich rzeczy na świecie.
Jak to powiedział Lis, do Małego Księcia -"Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś.". Coś w tym jest.
Jest w tym wszystko.

Właśnie dziś. Bo co jesli to Ty jechałbyś tym samochodem?
Uświadomiłam sobie, że to byłby mój pochmurny koniec świata.

"Dlatego mówię średnie, mierne brednie hermetyczne jak pudełko."

2010-04-15T01:10:00.000+02:00

bujamy się z Johnem Mayerem - Gravity

Do dzisiaj czuję dziwny posmak tego uczucia, kiedy wchodzę do pomieszczenia pełnego ludzi,
wtedy z mojego mizernego 155cm, robi się 150cm, potem 145cm itd.
Trudno jest nad tym zapanować, kiedy podbudowanie przed wyjściem z domu nie wystarcza do momentu samego "bum" na wejściu.
Zastanawiałam się, skąd biorą się kompleksy?
Myślałam, myślowałam i na początku moja teoria spoczęła na tym, iż to zależy od odpowiedniego wychowania w domu, tego jaką mamy świadomość o poziomie własnej wartości.
Ale, to byłoby zbyt proste. Sama sobie jestem przykładem, albo też wyjątkiem potwierdzającym regułę.
W zasadzie nikt mnie nigdy nie krytykował, nie poniżał, ani upokarzał, mama nie mówiła mi "nic w życiu nie osiągniesz", ale też nie wspominała "jesteś najmądrzejsza na świecie"
tak więc skąd masa niedociągnięć, nad którymi sama z sobą muszę pracować?
Albo też, są to niedoskonałości z mojej głowy, które w ogóle nie mają racji bytu?
W podstawówce, kiedy poziom plotek oddziałuje na psychikę w znacznie większym stopniu, niż to ma miejsce, jakieś 10 lat później.. Może to właśnie wtedy coś się nam przestawia w głowach?
Wtedy zauważamy, że nie jesteśmy tak szczupłe, ani wysokie jak koleżanki? Że to nie nas chcieli tak często szarpać za włosy, pryszczaci koledzy?
Że bycie kolejnym kumplem z potencjalnym biustem w paczce, jednak pozbawia pewnych dziewczęcych przywilejów?
Kiedy jesteś w stanie zapunktować koledze z podwórka tym, że wczoraj weszłaś na drzewo wyżej niż on, bardziej niż tym, że Twoja różowa koleżanka boi się myszy,
ma swoje konsekwencje. Nie będzie Ci współczuł, ani Cię bronił, bo po co, skoro sama dajesz sobie radę? skoro jesteś w tym czasem lepsza niż on sam?
Dzisiaj też tak jest. Może przez to czuję, że muszę sobie ze wszystkim radzić sama? Że to ja mam dbać o innych, a nie oni o mnie, bo to dzieje się samo?
Bo stawiam sobie takie poprzeczki, że nikt inny tyle ode mnie nie wymaga, ile ja, sama od siebie?

Paranoiczne uczucie, kiedy ktoś patrzy na Ciebie i Cię ocenia - to ta największą trudność do pokonania.
Do dzisiaj komplementy sprawiają, że czuję się skrępowana, ale bez nich jednak, bezwartościowa.
Lecz to co stwierdziłam już dawno, jestem chodzącym paradoksem, starający w jak najmniejszym stopniu być egoistą.
Na szczęście istnieją tacy ludzie, którzy pokazują mi, że jednak mam w tej małej główce chaos. Pokonywanie kompleksów w parze jest zdecydowanie łatwiejsze,
wtedy w jakiś magiczny sposób otwierają nam się oczy.
"Masz skrzywiony obraz samej siebie" - to mi się podoba. Jestem skrzywiona i tak żyję. Ejmen.
Fajnie wiedzieć, że ktoś lubi mnie taką skrzywioną.
Chciałabym powiedzieć tylko, dziękuję.
Dziękuje, że jesteś.
Bo z Tobą wszystko wydaje się być łatwiejsze, nawet jeśli takie nie jest,
teraz, nie tylko do kubka z kawą mogę otwierać usta i posiedzieć gdzieś bez celu.
Że znalazły się takie oczy, które są w stanie mnie przekonać, że jednak mam w sobie coś dobrego
i uczą mnie wszystkiego na nowo.

Twoje.
Małe, czarne i okrągłe 1 metr 55 centymetrów.

przytulamy takie myśli.

2010-03-16T18:15:00.004+01:00

Ania Dąbrowska "Zostań"

znam na pamięć Twój obraz.
mogłabym opuszkiem palca wskazać każdą linię twarzy.
zwłaszcza, kiedy pojawia się na niej uśmiech najlepszy ze wszystkich.
mogłabym kraść go codziennie.

żaden głos nie jest w stanie działać tak kojąco,
mówiąc dokładnie to czego potrzebuję, zazwyczaj kiedy marudzę.

jesteś zawsze wtedy kiedy trzeba, choć przeważnie zbyt krótko.
cola z nikim nie smakuje tak dobrze, a wszystko co złe przestaje mieć znaczenie.
bo jestem otulona czułością.

-jest tak jak powinno być?
-"tak" -odpowiedziała madzia.

I can't take my mind off of you.

maszynopis uczuć.

2010-02-18T23:59:00.001+01:00

Guillaume Robbe - Cloudy

"mówisz, że szczęście
omija nas szerokim łukiem.
kłamiesz..
nie dalej
jak wczoraj wracając
do domu
nie dotykałam stopami ziemi.."

Słodkość.
Czuję ją na języku i na ustach. Oblizuję się, a ten posmak wciąż zostaje.
Jedyna odmiana słodkości, która nigdy się nie przejada i nie nudzi. Nie sądziłam, że jeszcze kiedyś to poczuję, bo ostatnio miałam do czynienia tylko z goryczą.
Nie wiem na ile sama sobie pozwoliłam ją stwarzać, a na ile ona mnie dopadała, ale była. Dlatego teraz tak dobrze, tak inaczej.
Chciałabym móc pokazywać więcej. Dawać z siebie więcej, choć rozmrażalnik uczuć ciągle działa, marnie, ale jednak działa.
Każde spojrzenie jest cukierkiem, którego otwieram powoli, bez wyrzucania papierków, bo pewnie się przydadzą.
Starannie obserwuję jak patrzysz, bo mam wrażenie, że zaraz znikniesz.
W głowie zostawiam sobie tysiące przegródek na każdą chwilę, żeby żadnej nie utracić. Trochę smutno mi z przeświadczeniem, że wszystko kiedyś zniknie,
że zawsze czegoś, na czym mi zależy może zabraknąć,
bo przyzwyczajam się. Do nowych schematów, do stabilności, do zaufania. Na nowo.
Zabawa w "ciepło-zimno" trwa. I jest coraz cieplej.
Nie uciekaj, nie zabieraj siebie.
To jest jak jeden z Twoich ulubionych dźwięków. Mój, to oddech i stukanie na maszynie do pisania.
Chcesz go słuchać i masz w głowie bezustannie. I to jest właśnie słodkie - dla mnie. O.

Ps: nie wyobrażam sobie innego "teraz".

Srynki-tynki. Walentynki.

2010-02-14T23:14:00.000+01:00

lof is in di er

Czasem stwierdzam, że dni rozpaczy, bądź tak zwanego wkurwienia wywołują we mnie potok słów.

Tym razem wszystko przez to komercyjne, idiotyczne, napompowane święto.

Walentynki.

Walę-tynki.

Co tym dniem chcemy sobie udowodnić? Że jednak dzięki niemu, odważysz się zadzwonić do Niej, bo miesiąc temu 14-stego to nie była motywująca data? Bo Pani na straganie nie miała lizaków z napisem "kocham Cię"?

Obserwując ludzi w centrum handlowym stwierdziłam, że tak na prawdę, im to pasuje.

Kochają robić coś na pokaz. Trzymać się za ręce, całować w policzki, bądź w co innego, częściej niż zwykle. Faceci myślą, że jak w walentynki kupią swojej dziewczynie kwiatka to pokażą, że nikt inny, jak Oni nie kochają na tym świecie.

Potem to tylko wysycha i trzeba wywalić. Przekolorowane- wiem, ale celowo.

Bo pomyślmy.

Jeśli decydujemy się, wybrać ze swoją dziewczyną/chłopakiem w ów dzień w miejsce publiczne, nie ukrywajmy, że jest to bynajmniej intymne.

Tak więc, dlaczego w dzień zakochanych tyle z Was podąża drogą komercji i wybiera się do kina, tej samej kwiaciarni co reszta miasta, albo do restauracji, nie ważne, że nie ma już gdzie zaparkować?

Odpowiedź jest prosta- bo tak robią wszyscy.

Po co się wysilać.

Dlatego jestem zdania, że kocha się cały rok, całe życie, codziennie. Nie wybiórczo. Poza tym nikt nie karze Ci niczego udowadniać, no chyba, że masz taką dziewczynę, ale to już Twój problem.

I właśnie z tego powodu obchodzę walentynki jutro. Pojutrze też, a dzisiaj napisałam Wam to coś, co przypomina bunt.

Czekoladzie i kwiatkamom dziękuję. Winogronom i coli mówię "tak". To samo dotyczy nudnego wylegiwania się w łóżku w taką pogodę.

Ps: jeśli Twoja dziewczyna lubi tę zieleninę, no to kup Jej. Niech Ci potem nie wypomina, bo pamiętaj, Walentynki są tylko dzisiaj.

jeszcze lepiej.

2010-01-30T19:15:00.004+01:00

Incubus- I miss you

Zawsze przed pisaniem, zastanawiam się jaką piosenkę puścić sobie w tle.
Dopóki nie znajdę tej odpowiedniej, to nie umiem skleić ani słowa, na każdy dzień gra mi inny dźwięk.
Ale są też inne rzeczy, które dają mi natchnienie, jeśli w ogóle można mówić o czymś takim w moim przypadku, bo generalnie piszę to co mi siedzi głupiego w głowie, tłumacząc samej sobie, że to czegoś warte.
Stwierdziłam, że najlepiej wychodzi mi pisanie o smutku, tęsknocie i o tym czego nie mogę mieć, ale teraz nie ma powodu, żeby pisać w ten sposób.
Chciałam być szczęśliwa, to jestem. Oby jak najdłużej. Czuję, jakbym obróciła się o kolejne 90' i patrzyła na życie znów z innej perspektywy.
To tak jakby zmieniały się we mnie pory roku, ale nieregularnie, ledwo zauważalnie. Jakby ktoś szeptał mi do ucha, "ej stary , zasługujesz jeszcze na coś dobrego, nie martw się".

Poukładanie życia na nowo, nie jest łatwym procesem, jest raczej serią bicia się z samym sobą, swoimi nawykami i myślami, w każdym miejscu i czasie. Niezwykłe w tym wszystkim jest to, że ten cel, który chcemy osiągnąć, ten spokój o którym marzymy, odcięcie się od starego życia, przychodzi samo i to w takiej chwili, kiedy właśnie tego nie zauważamy.

Taki trywialny powiew wiatru na policzkach, kiedy zachodzi słońce i patrzy na Ciebie siedzącego na plaży.
Mam ochotę pisać o takich właśnie bzdetach.
O zimnej poduszce, z której jeszcze nie zdążył uciec zapach, o pogniecionych włosach, o dreszczach na skórze i szarych oczach.
O przeżywaniu wszystkiego na nowo.

Jeszcze lepiej.
Tyle mam do powiedzenia. Dziękuję za uwagę.

coś tam coś tam. zimnego.

2010-01-09T01:21:00.001+01:00

Ingrid Michaelson.

Sprawy przeważnie układają się nie po naszej myśli, prawda?
Czekasz na autobus, śpiesząc się do pracy, a on właśnie wtedy nie przyjeżdża. Psuje plany wszystkim, zwłaszcza Twoim zamarzniętym nogom.
Nie jesteś w stanie nic na to poradzić - złośliwość rzeczy martwych, ale co kiedy chodzi o podejmowanie decyzji, na które niestety mamy wpływ?
I tak źle i tak nie dobrze.
Chcielibyśmy uratować naszych bliskich przed całym złem świata, ale to niemożliwe. Czasem trzeba zadecydować, w sposób który zagwarantuje nam spokój ducha.
Bywa, że ktoś na tym ucierpi.
Nie chciałabym zmieniać świata. Chciałabym być szczęśliwa.
Wystarczy, że będziesz obok. Obojętnie jak, czy ze mną, czy beze mnie. Tak jest dobrze, a jeśli jest mi dane, żeby było jeszcze lepiej, to niech tak będzie.

Myślałam, że budzenie się obok kogoś kto daje Ci ciepło jest już niemożliwe, a jednak. Miło jest otwierać oczy i widzieć twarz, na widok której samoistnie się uśmiechasz.
Coś, co daje mi ulgę, nawet jeśli jest trzecia w nocy, a ja mogę tylko leżeć i nie robić nic innego.
Czuję spokój, którego dawno nie było.

3, 2, 1.. Niu Jer!

2009-12-31T00:26:00.010+01:00

Dzisiaj śpiewa Franek!

Tak myślałam i wymyśliłam, ze wypadałoby podsumować ten rok nasz biedny.
9-ty, ostatni "pojedynczy", tym samym na swój sposób szczególny.
Schemat właściwie ten sam, każdy się pod nim podpisze:
-każdy dzień był inny
-raz lepiej
-raz gorzej
-miłość
-dołek
-nieustający brak pieniędzy
-nieopisany, ciągły brak czasu
-zawsze trzeba było wstać za wcześnie
-coś się udało
-coś się z.. epsuło (nie będę rymować ;) )
Ale tak w zasadzie, liczy się to co dobre.
Umiesz wyliczyć wszystkie dobre rzeczy które przytrafiły Ci się w tym roku? A te złe? Których będzie więcej?
Rzecz oczywista, bo przecież narzekanie to nasze hobby. Dobre rzeczy, które otrzymujemy, są dla nas czymś normalnym, zwyczajnym, z reguły niezauważalnym. Złe natomiast czymś zupełnie zbędnym.
Jakoś trzeba dawać radę. Po prostu musimy nauczyć się, ogarniać tylko to co jest dla nas wartościowe, niepotrzebnie zaśmiecamy sobie głowę jakimiś upadkami.
Zrób sobie listę trzech najważniejszych dla Ciebie rzeczy, dobrych rzeczy, które przytrafiły Ci się w tym roku. I bądź z nich dumny.
Po mimo wszystko, z czymś trzeba wejść w ten Nowy Rok.
Z doświadczeniem jakimś? A przynajmniej świadomością, żeby nie robić znów tych samych błędów. Przyjdą inne.
A teraz nie czas na smutki, bawimy się i na 24 godziny zapominamy o wszystkim co jest ble.
I bajabongoo!

Szczęśliwego :)

marazm.

2009-12-15T22:46:00.002+01:00

Dla klimatu mjuzik.

Staram się być obiektywna, ale chyba nie daję rady.

Kiedy patrzysz jak komuś sypię się życie, masz wyrzuty sumienia, że każde wypowiedziane słowo,
w którym narzekasz na brzydką pogodę, zbyt okrągły brzuch, brak mleka do kawy wydają się tak błahe.
Czasem zastanawiam się skąd bierze się podział nieszczęść.
Niektórzy mają ich tak wiele, a inni wcale. Od czego to zależy? Od genów? Stanu majątkowego? Boga? Losu? Przypadku?
A może każdy ma ich na miarę własnych możliwości?
Kiedyś usłyszałam, że Bóg nie wystawi Cię na taką próbę, której nie jesteś w stanie podołać.
Czasem widzę w tym sens, bo przechodząc przez pewne sytuacje uświadamiamy sobie, że daliśmy radę, mimo, że wcześniej nawet przez myśl nam to nie przeszło.
Widać jedni są stworzeni do większych celów.

Myślicie, że można rozstać się bezboleśnie?
Pozbyć się kogoś, ze swojego życia od tak, po prostu, niekoniecznie zapominając, że w nim istniał, ale, że po prostu teraz już go nie ma?
Serce mi się kroi kiedy patrzę na Ciebie, Olek. Po prostu widzę siebie, jakiś czas temu i czuję te bezradność.
Mimo tego, że mówię Ci to samo co wtedy słyszałam, nie działa to zbyt dobrze.
Rozstanie.
Ciężki kaliber. Aż moje powołanie wspierania kapituluje.
Czasem łatwiej było by usunąć pewne rzeczy z pamięci, tylko te złe i bylibyśmy szczęśliwsi.. Ale tak samo głupi.
Niektóre sytuacje, czy osoby mają na nas niesamowity wpływ. Kiedy komuś oddajesz swoją duszę, a przynajmniej jej kawałek, to starasz się, żeby była bezpieczna.
A nie zawsze to się udaje. Czasem dostajemy ją do reklamacji, jako zużytą. Wysyłka na koszt właściciela.
Najczęściej nie chcą już nowego egzemplarza, tylko zwrot pieniędzy.

Wy, którzy macie się do kogo odezwać wieczorem, przytulić i móc mówić, że ich kochacie.
Nie narzekajcie.
Na dobrą sprawę, kiedy masz ten pakiet, wszystko inne dasz radę przejść.
"Jeśli jeden upadnie, drugi go podeprze. Biada samemu, bo jeśli upadnie, nie ma nikogo, kto by go podniósł." Prawda, prawda.
Dobrze jest razem. Już te problemy stają się jakieś takie do udźwignięcia.

Jeśli pozwolisz, to chciałabym dalej zasypiać przy Tobie i filmach, bo czuję, że wtedy nic innego mnie w świecie nie obchodzi.
Najwyraźniej nic nie mam do stracenia. Najzwyczajniej, mam wrażenie, że to znowu jest tylko na chwilę, a nim się obejrzę zniknie.
Nie chcę tego.
Tak po prostu.

abc o zamieszaniu.

2009-12-02T00:29:00.004+01:00

http://www.myspace.com/grzechpiotrowski [utwór "Strefa Szeptów"]

-polecam Pana Grzecha, pomimo urazu jakiego doznałam z Jego ust.
Chapeau bas;)

Wiesz na co mam teraz ochotę?
Powiedzieć Ci, że jest mi dziwnie tęskno za Tobą.
Nie powinno, a przynajmniej takie są zasady. Jakieś, niepisane.
Głupotki.
Ciężki temat mi się trafił na dziś, oj ciężki. Nie wiem za bardzo, z której go ugryźć strony. Właściwie powinnam coś powiedzieć ze środka, ale czułabym się jakbym zdradzała samą siebie.
Jakby ktoś kazał mi wykrzyczeć największą tajemnicę świata na głos.
Dlatego chciałabym stać się niewidzialna, albo schować się pod kordełką i nawet spod niej nie wyglądać.
Tylko, że tam leży się samemu i to jest smutne.
Może jakiś pluszak do towarzystwa? Może być miś, tyle, że musiałabym jakiegoś odkurzyć ze strychu. Poczuję się jakbym znowu miała te 6 lat i będzie jak dawniej.
Życie w nieświadomości, bez konsekwencji, beztroska i lizaki.
Właściwie taka niezależność jaką posiadam na tym etapie życia, mówi mi, żeby do tego nie wracać,
bo z dzieciństwa pamiętam tyle, że nie miałam na nic czasu, no i podstawa- zawsze trzeba było robić to, co kazali rodzice i wracać do domu zawsze zbyt wcześnie.
Tak więc chyba wolę teraźniejszość z problemami, trudnymi decyzjami i makijażem.
Jest trudniej, ale ciekawiej. Chociaż pokolorowałabym coś..
No żesz, zawsze muszę mieć pod górkę. Zauważyłam, że nawet to polubiłam.
To się nazywa ambicja, czy głupota? Bo czasem zdarza mi się mylić te dwa pojęcia.
Jestem dziwna.

Czasem patrzę na półkę z książkami i widzę, że nawet "Dzieci z Bullerbyn" zniknęły, a zastąpił je Słownik Muzyczny.
Jak wiele musiało się we mnie zmienić, że jestem teraz w takim punkcie?

fingerprints.

2009-11-27T13:05:00.004+01:00

-kochanie, idziemy do domu?
-poczekajmy na zachód słońca
-wielbiciel różowego nieba..

gdzie się tacy podziali, co?
Czy na prawdę w damskim świecie to wygląda tak, że wszyscy porządni faceci są już zajęci, a cała reszta jest sama, bo na to zasłużyła?
I czy u kobiet wygląda to tak samo?
Jeśli jesteś sama, to z jakiegoś powodu. Więc właśnie to mnie niepokoi.
Usłyszeć, że jest się zimnym człowiekiem to nic dobrego, przyjemnego też bynajmniej.

Dlaczego tak trudno jest zbierać się do kupy. Zostawić za sobą starego siebie i znów mieć białą kartkę. Jeśli już się przywiążesz, ciężko potem się odciąć i tu jest problem, bo jeśli odcinasz się już któryś raz z rzędu, nie masz się już czym przywiązać.

Zaczynam się motać.. Może niech to na razie wystarczy, a ja pójdę się ogarnąć.

dreams.

2009-11-24T19:12:00.004+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=mjHUfjLbYV4 -tło.

I widzisz, nie zawsze jesteśmy w stanie przewidzieć co przyniesie nam jutro.
Tak to już kurde jest.
Czasem chciałoby się uszczęśliwić wszystkich dookoła, ale tak się nie da. Po prostu zawsze ktoś musi być tym poszkodowanym, a tym razem nie jestem nim ja. I tak źle i tak nie dobrze.
Zastanawia mnie to, co się aż tak pozmieniało, że sprawy nabrały takiego obrotu. Kurde. [to będzie dziś mój przecinek, z nutką cenzury]
Jest niedobrze. Jest źle.
Nigdy nie spodziewaj się, że coś czego nigdy nie miałeś jest czymś czego chcesz. Tak wiem, brzmi przedziwnie, ale już wyjaśniam.
Tak więc, jak miałeś lat trzy, mama powtarzała Ci "nie wkładaj paluszków za szufladę, bo sobie przytrzaśniesz i będzie ała" ale Ty musiałeś sprawdzić, bo to czego nie wolno, smakuje najlepiej. Właśnie. Ludzka natura już taka jest, że chce tego czego jej nie wolno- proste. Kurde.
Dlaczego jak ktoś mówi nam "nie" my mówimy "tak", tym samym w drugą stronę. Dlaczego tak to działa?
Tere fere.
Stwierdzam, że Ci którzy dzisiaj czytają te wypociny są mocni. Czuj się dumny, jeśli dotrwałeś do tego zdania, niestety nagrody nie przewiduję. Przykro mi.

Bolał mnie dziś brzuch, strasznie, straszecznie. Stres opanowuje cały organizm i nawet jeść nie pozwala- bezczelny.

Ech.. jakoś dało radę.

Niektóre uczucia są naprawdę warte przeżycia, ale zależy jakim kosztem.
Kurde.

plum plum plum.

2009-11-11T00:26:00.005+01:00

http://w229.wrzuta.pl/audio/9PTKYLQjmsL/charlie_haden_pat_metheny_-_the_moon_is_a_harsh_mistress

-coś na ucho.

Przez cały dzień kapało mi na czoło, buty przemokły, a gardło myślałam, że zgubię gdzieś za rogiem.
Tak na dobrą sprawę nie wiem co się dzieje. Nie wiem co się dzieje w moim życiu, wszystko się zmienia.
To ponoć normalne.

Ostatnio zaobserwowałam dziwne zjawisko "pierwszego wrażenia".
Jakież ono omylne. Ktoś po pierwszym spotkaniu może być kimś innym zauroczony, ale wystarczy drugie, przy lepszym oświetleniu i zmianie tematu, a wszystko nabiera zupełnie innego znaczenia.
Potem mamy "ups!"
Dlaczego ludzie upierają się przy tym, że człowieka można rozgryźć po pierwszych trzech minutach rozmowy? To chyba nie do końca prawda. Wydaje mi się, że przez pierwsze trzy minuty, a nawet przez pierwszą godzinę rozmowy można sobie wiele wmówić. Jeśli ktoś wydaję się nam atrakcyjny, wtedy też jesteśmy w stanie dorobić sobie do jej/jego osobowości odpowiednią ideologię, odpowiadającą naszym wymaganiom, albo też uznajemy, że możemy pogodzić się z tym zaniżonym, jak dla nas standardem.
Dlaczego zawsze wybieramy mniejsze zło? Chodzi mi tutaj raczej o aspekt łatwiejszego dostępu. Przyjmijmy, że w naszym życiu pojawiają się dwie osoby, na raz. Po odpowiednich oględzinach, jesteśmy w stanie stwierdzić, która z nich wydaje nam się bardziej dostępna, a która mniej.
Drążąc- jest oczywistym, fakt, że tak na prawdę chcemy tego kogoś, kogo dostępność jest zdecydowanie niższa, bo to nas nakręca, ale wybieramy jednak osobę procentowo zbliżoną do naszego celu.
Dlaczego postępujemy w ten sposób? Bo jesteśmy aż tak zdesperowani, że bierzemy wszystko co nam przynosi los? Bo szukamy pocieszenia po nieudanym związku? Bo nie chcemy być już dłużej sami? A może przemawia przez nas najzwyklejsza niecierpliwość, która pozbawia nas w pewnym stopniu trzeźwego spojrzenia na daną sytuację.
I dlaczego jest tak, że w 90% przypadków, za pierwszym razem wybieramy nie te osobę, którą powinniśmy? Skąd mamy to wiedzieć? Jak pokierować swoimi decyzjami tak, aby nikogo nie urazić?
To są jedne z tych pytań -jak dla mnie- na które na dzień dzisiejszy, nie potrafię odpowiedzieć.

Wszędzie pada na czoło, buty przemakają, a gardła bolą.
Szaleńcy postanowili pojechać nad morze. W listopadzie, na dwa dni. Boże tak im zazdroszczę, że musiałam o tym wspomnieć, a jak już mówiłam, pojechałabym tam nawet z ospą, podczas śnieżycy.

Zazdroszczę niemiłosiernie. To ostatnio częsty mój stan...

teoretycznie.

2009-11-07T13:02:00.002+01:00

oł noł..
Miewacie tak czasem, że budzicie się rano i zdajecie sobie sprawę, że jest zupełnie inaczej niż się wydawało? Po prostu, wstajesz i nic już nie jest takie samo jak wczoraj. Nie ogarniam. Może to przez zbyt duży poziom alkoholu we krwi z poprzedniego dnia, lub trudności z utrzymaniem snu, z tego właśnie powodu, a może jedno z drugim zupełnie nie ma nic wspólnego i z tym trzecim pewnie też.
Myślę, myślę i staram się wymyślić coś konstruktywnego. Nie da rady.
Kanciapa- trzy łóżka, dwie pary, ja i grzejnik.
No tak wyszło, bo musiałam mieć coś do pary.
Tak czy inaczej, teoretycznie rzecz biorąc, dziewiętnaście lat na tym świecie egzystujące stworzenie Boże- to właśnie ja.
Tak na dobrą sprawę ta kumulacja cyferki nic nie zmienia, choć z drugiej strony, patrząc na swój skromny żywocik, z punktu widzenia doświadczenia życiowego [jeśli w ogóle można mówić o czymś takim w tym wieku] to właściwie od zeszłego roku moje życie wylądowało do góry nogami, potem na boku, poturlało się do przodu i zrobiło obrót. Zobaczyłam jak wiele potrafię znieść, nawet wtedy kiedy wydawało mi się, że to nie do przejścia.

Życie jest fajne, prawda ?

by mieć Ciebie więcej.

2009-11-03T23:32:00.002+01:00

by mieć Ciebie więcej
tu i teraz.

tak się zastanawiam, kiedy przeskoczę swój kalendarz o dwa, trzy miesiące wstecz, a nawet o parę dni, to wszystko wydaję się być niesamowicie nierealne.
Dotarło do mnie, jak niewielką ingerencję posiadamy w naszym życiu.
Jesteśmy cwaniakami, którzy codzień budzą się z nadzieją, że coś dają radę zmienić. Dajcie spokój.
Nie mam wpływu na to, o kim teraz myślisz, ani na kogo patrzysz, kogo chcesz.
Kijowo.
W sumie to pisałam tę notatkę z pozytywnym nastawieniem na jej zakończenie, ale aktualne wiadomości ze świata nie wpływają zbyt korzystnie na mój biometr..
Właściwie to dostałam zimnych dreszczy. Dawno ich nie czułam. Znowu jestem w punkcie wyjścia i znowu czuję zazdrość.

Jak zawsze. Jak zawsze w czyimś cieniu.

inna. nie swoja.

2009-10-17T19:42:00.003+02:00

Korzystam z nie swojego komputera.
Jestem w nie swoim domu.
Czasem mam wrażenie, że nic tutaj nie jest moje. Dom, łóżko, ciuchy.
Ola, mówi, że teraz jest już dobrze, ma rację.

Faktycznie, z czasem wszystko okazuje się dobre. Nawet to złe, bo nie ma złych rzeczy i złych sytuacji, to wszystko tylko kwestia czasu, potem i tak spojrzysz na to z innej perspektywy i stwierdzisz - o jaaa.. tak jest lepiej.
Uśmiechanie się pomaga. Do samego siebie, po prostu, z dnia na dzień. Kiedy budzisz się rano, powiedz sobie: "To będzie dobry dzień. A na dodatek, za chwile zjem pyszne śniadanie."
Właściwie to działa. Trzeba nauczyc się oszukiwać swoją podświadomość, no bo nie ukrywajmy, że kiedy w październiku za oknem pada śnieg z dupy, to trudno jest sobie powiedzieć "jest super", a jednak. Trzeba działać sobie na przekór.
Codziennie ktoś będzie nas oszukiwał, a z tym trzeba się niestety pogodzić, takie jest życie. Nie zawsze wszystko musi się układać. Choć tak na prawdę się układa, ale nie zawsze po naszej myśli.
No bo kto powiedział, że zawsze mamy racje? - więc właśnie.

Tym jakże pozytywnym akcentem, powiem dobranoc.

jump

2009-10-02T23:07:00.005+02:00

Biała kawa wprost z ekspresu ciśnieniowego należącego do sieci fast foodów McDonald's, popijana po pracy o godzinie 22:00...
Tak, jestem pobudzona i teraz piszę bzdety przez wzgląd na moje podwyższone ciśnienie.
Na dworze było zimno, a ławka nie była tak wygodna jak zawsze.
Najgorszą rzeczą jednak, było to, że jedyną istotą do jakiej mogłam otworzyć usta, był kubek z kawą.. Z ustnikiem, tak jak w Ameryce.

Dajcie mi Go. Tak, żeby usiadł ze mną na ławce.
Może tylko siedzieć, nic więcej, a ja będę pewna, że nikt mnie nie okradnie z mojej oldschoolowej nokii 6070. I, że wypije ze mną te kawę, może być czarna, z cukrem, czy bez- zaakceptuję jakąkolwiek.
Wydaję się być niemożliwie nieogarnięta i tak też właśnie się czuję.
Życie to jest jedna wielka niewiadoma, ponieważ jedyną osobą, za którą byłam pewna co do sfery uczuć, czyli samą siebie - zaskoczyła mnie, niewyobrażalnie.
Coś się pojawia i znika, od teraz to norma i z ręką na sercu mogę przyznać, że to wcale nie takie trudne. Jestem mile zaskoczona strategią wydarzeń..

Chciałam tylko dodać, że teraz w moim życiu przyjemnie pachnie ;)

czuję się jak Carrie Bradshaw.

2009-09-28T20:15:00.003+02:00

Chciałam coś powiedzieć... przecież wiem, ale znowu nie pamiętam o czym...

Dlaczego ludziom tak trudno uwierzyć w to, że można w życiu przeżyć coś jeszcze raz?
Można przecież co chwile chodzić do dentysty i borować zęby- ból z zasady ten sam. Można pić codzienną kawę, o tych samych proporcjach. Można jeździć tym samym autobusem i stać w tym samym miejscu. Ponoć, można się też zakochać.
Nie wiem, czy wolno używać tego słowa? Bo z czasem wydaje mi się ono coraz bardziej zakazane. Ludzie chyba tak bardzo boją się wprowadzać to w życie, że uczynili z tego temat tabu. Jak niegdyś seks nim był, tak dzisiaj nie wolno mówić o miłości,
bo przecież, zakochani ludzie, to naiwni ludzie. W dzisiejszych czasach wszystko musi być natychmiastowe, szybkie i ulotne. Nie warto marnować czasu na nonsensy.
Najlepsze w tym wszystkim jest to, że tak na prawdę każdy tego chce, ale właśnie tak bardzo się boi.
Każdy boi się kary. Nie ważne czy mamy lat dziesięć, czy trzydzieści. Kwestia jest taka, czy potrafimy sprostać konsekwencjom. Przecież ludzie uczą się na błędach, ale przeważnie swoich i taka już nasza natura.
Zastanawiałam się, czy w życiu powinniśmy stosować rewolucje, czy ewolucje.
Bo można nagle mieć leczenie kanałowe, można przecież zacząć pić kawę z mlekiem, bez cukru, można zająć w autobusie inne miejsce i można się zakochać.
Nie wiem, czy to aby trochę prawda, ale lubię tak myśleć.

burczy mi w brzuchu.

2009-09-26T15:27:00.002+02:00

Jestem głodna.
Już zapomniałam jak smakujesz, ale pamiętam tyle, że pod koniec byłeś obrzydliwie gorzki.
Jestem na diecie.

Nie chcę być super szczęśliwa i z wszystkiego zadowolona. Czym bardziej jestem zagubiona, tym więcej mogę oczekiwać. Tak to ostatnio działa. Jednak constans jest mi zdecydowanie bliższy.
Można prosić, można chcieć, ale można też nie robić nic. Skąd wiemy, kiedy postawić na jedną kartę?
Chciałabym Ci opowiedzieć o tak wielu rzeczach, ale to bez sensu. Koło znowu sie zatoczy i wrócimy do tego samego punktu. Pora z niego wyjść. A raczej Ty powinieneś, bo to źle sie skończy. Nie mamy już 11 lat i pora wziąść się za swoje życie.
Jak widać, od teraz osobno.

O dziwo, dzisiaj, to nie brzmi już tak strasznie. Przeczytam to jeszcze parę razy i za niedługo powiem, "dzięki men".

-słońce. po raz ostatni.

chciało by się rzec..

2009-09-22T16:33:00.004+02:00

puk puk.

Mówi się, że na tym świecie coraz gorzej
-Jesteśmy zepsuci prawda?
-Nie śmiem przeczyc.
Anonimowy odbiorco posłuchaj, już dawno chciałam to powiedzieć, wiesz przecież, że nikt nie jest taki jakiego sobie wyobrażamy. Przecież Twoja własna matka nie wie z kim mieszka pod jednym dachem. Każdy z nas to podskórny zabójca, seksoholik, albo zbawca świata, tylko żaden o tym nie mówi.
Ciekawe dlaczego odkrywanie swojej tożsamości musi być aż tak skrytym procesem. Przecież tak na dobrą sprawę chodząc po świecie jesteśmy zupełnie innymi ludźmi. Czemu? bo dopiero gdy wyczuwamy wolność, pozwalamy sobie na użycie swojej schizofrenii.
Można by rzec, że żyjemy w ciągłym kłamstwie, a na nim opiera się świat, niestety. Zwłaszcza dzisiaj.
Rzygam tym.
Kiedy spotykasz ludzi, którzy ciąglę Cię oklamują, Ty sam zostajesz zarażony drogą kropelkową i tak to się dzieje.
To inni ludzie uczą nas tej zabawy prawda? W zasadzie nie masz wpływu na to czy chcesz w nią grać czy nie. Zauważ, że tylko nieliczni potrafią się postawić. Nie udają - mają, jak to nazywają "pomysł na siebie". Jednak chciałabym tu nadmienić, że nie mowa o tym, kiedy ktoś wmiawia sobie, że jest "przefajny" maskując stos swoich kompleksów, sięgający dwukrotności jego wzrostu, który w towarzystwie cieszy się uznaniem, a wśród płci przeciwnej powodzeniem, a wszystko za sprawą głoszonej przez XXIw. idei "oryginalności". Mowa o autentyczności.
W świecie zepsucia, religii i stereotypu nie sposób się uwolnić. Ludzie panicznie szukają siebie, tym samym gubiąc się w nim jeszcze bardziej.
Słyszałam, jak ktoś kiedyś powiedział, ze boi się utracić swoją tożsamość, dlatego nie pozwala sobie na wpływ innych.
Ale jak na miłość Boską można utracić siebie, skoro nie wypuszcza się go na światło dzienne? Ech.. ludzie, ludzie..

coś na ząb.

2009-09-21T09:12:00.005+02:00

-"halo, zastałam Anię? -nie to pomyłka. -ale jak to ku*** pomyłka, jeśli posiadam dobry numer?! -tak to, że ten telefon niestety nie należy do Ani, przykro mi...

pomyłka.

Fakt, może być telefoniczna, ale równie dobrze pomyłka można nazwać bycie z kimś. Nie osądzajmy. Mimo złych chwil, można dac radę. Daję się radę we dwóch- tak to juz w naturze egzystuje. Gorzej, kiedy jeden z nas decyduje się na pojedyńczą wędrówkę, bo uświadomił sobie, że nie potrafi.

Kiedy przyszło mi do zastanawiania sie nad tym, doszłam do wniosku, że to wcale nie jest takie czarno-białe. Z jednej strony powinnismy wymagac od siebie zmian na rzecz kompromisu i tworzenia tego wspólnego dzieła, ale trzeba być trochę egoistą, no bo przecież trzeba dbać o siebie i swoje wewnętrzne potrzeby. Więc, gdzie tu złoty środek?

Za każdym razem w innym miejscu. Dlatego nasze życie polega na ciągłej gonitwie za jego osiągnięciem. W dzieciństwie były to sprawdziany na 5, a teraz to oddanie swojego zaufania w czyjeś ręce, nie zawsze słuszne. I tutaj pojawia się problem. Kiedy możemy być przekonani, że można komuś zaufać? Ile lat trzeba spędzić z kimś, żeby wiedzieć, że się nie zawiedziemy? Nieskończenie. Ludzie egzystują podświadomie dla zaspokojenia własnych potrzeb. W ekstremalnych sytuacjach i tak zdecydują na własną korzyść, a więc? Nie pozostaje nam nic innego jak egoizm, a tutaj koło się zamyka...